021-88026826
تهران، میدان فاطمی، بزرگراه شهید گمنام، میدان گلها، ساختمان پزشکان ویدا، طبقه دوم، واحد 8
نحوه قالب گیری روکش ایمپلنت توسط متخصص ایمپلنت به چه صورت انجام می شود؟ این سوال معمولا برای افرادی که مایل هستند از ایمپلنت دندان برای جایگزین کردن دندان از دست رفته خود استفاده کنند به وجود آمده است. ما در این مقاله قصد داریم شما را با موضوع قالب گیری ایمپلنت دندان آشنا کنیم و مراحل قالب گیری ایمپلنت را به صورت کامل مطرح کنیم.
این مقاله به طور کامل از جلسات آموزشی آقای دکتر فرشید اختری متخصص ایمپلنت برگرفته شده و شما عزیزان می توانید در بخش کامنت این صفحه سوالات خود را درباره قالب گیری روکش ایمپلنت از آقای دکتر اختری بپرسید.
قالبگیری ایمپلنت یکی از مراحل کلیدی در تکمیل درمان ایمپلنت دندان محسوب میشود و دقت آن نقش مستقیمی در زیبایی، دوام و تطابق روکش نهایی دارد. هزینه قالبگیری ایمپلنت یک عدد ثابت و یکسان نیست و به عوامل مختلفی بستگی دارد که هرکدام میتوانند قیمت نهایی را افزایش یا کاهش دهند.
نخستین عامل تأثیرگذار، نوع قالبگیری است. قالبگیری میتواند بهروش سنتی با مواد سیلیکونی یا بهصورت دیجیتال (اسکن سهبعدی دهان) انجام شود. قالبگیری دیجیتال به دلیل دقت بالاتر، کاهش خطا و راحتی بیشتر برای بیمار، معمولاً هزینه بیشتری نسبت به روش سنتی دارد. همچنین کیفیت و برند مواد قالبگیری استفادهشده نیز در تعیین قیمت نقش دارد.
عامل مهم بعدی، تعداد ایمپلنتها و پیچیدگی درمان است. بدیهی است قالبگیری برای یک ایمپلنت تکواحدی هزینه کمتری نسبت به قالبگیری چند ایمپلنت یا ایمپلنتهای تمام فک دارد. در مواردی که زاویه ایمپلنتها خاص است یا نیاز به قالبگیریهای سفارشی (Abutment اختصاصی) وجود دارد، هزینه افزایش مییابد.
تجربه دندانپزشک و لابراتوار دندانسازی نیز بسیار تعیینکننده است. همکاری با لابراتوارهای پیشرفته که از تجهیزات دقیق و تکنولوژی روز استفاده میکنند، گرچه هزینه بیشتری دارد، اما نتیجه نهایی بسیار دقیقتر و بادوامتر خواهد بود.
در نهایت، هزینه قالبگیری ایمپلنت معمولاً بهصورت جداگانه محاسبه شده یا در قالب پکیج کلی ایمپلنت لحاظ میشود. برای اطلاع دقیق از قیمت، معاینه حضوری و بررسی شرایط دهان و فک بیمار ضروری است.
قالبگیری ایمپلنت مرحلهای کلیدی در فرآیند ساخت روکش نهایی ایمپلنت است که به کمک آن شکل دقیق لثه، موقعیت ایمپلنت و روابط دندانی ثبت میشود. برخلاف قالبگیری برای دندانهای طبیعی، در ایمپلنت دندان باید اطلاعات کاملاً دقیق از زاویه قرارگیری فیکسچر، ارتفاع لثه، اباتمنت و فاصله با دندانهای مجاور گرفته شود تا لابراتوار بتواند یک روکش کاملاً متناسب و بدون خطا طراحی کند.
اهمیت این مرحله از آنجا ناشی میشود که کوچکترین اشتباه در قالبگیری، میتواند موجب فشار نامتعادل روی ایمپلنت، التهاب لثه، گیر غذایی یا حتی شکست درمان شود. اگر روکش بهدرستی بر پایه ایمپلنت بنشیند، نیروهای جویدن بهصورت صحیح به استخوان فک منتقل میشود و دوام طولانیمدت ایمپلنت تضمین میگردد.
در قالبگیری برای ایمپلنت معمولاً از دو روش استفاده میشود: روش سنتی با مواد PVS یا روش دیجیتال با اسکنر داخل دهانی. روش دیجیتال دقت بسیار بیشتری دارد و نیاز به تکرار قالبگیری را کاهش میدهد. علاوه بر این، برای بیمار راحتتر است و احتمال خطای انسانی در آن کمتر است.
در نهایت، قالبگیری مرحلهای است که پایه نهایی کیفیت و زیبایی پروتز ایمپلنت را مشخص میکند. بنابراین انجام آن باید توسط متخصص ماهر و با مواد و تجهیزات استاندارد صورت گیرد.
قالبگیری سنتی و دیجیتال هر دو با هدف ثبت اطلاعات دقیق از موقعیت ایمپلنت انجام میشوند، اما تفاوتهای مهمی بین آنها وجود دارد. در روش سنتی، دندانپزشک از مواد قالبگیری مانند سیلیکون یا پلیاتروویل استفاده میکند. بیمار باید قالب را چند دقیقه در دهان نگه دارد تا سفت شود. این روش با وجود دقت مناسب، گاهی باعث بروز خطاهای کوچک مانند حباب، جابهجاییترانسفر یا تغییر شکل قالب میشود.
در مقابل، قالبگیری دیجیتال با استفاده از اسکنر داخل دهانی و بهصورت سهبعدی انجام میشود. اسکنر تمام جزئیات دهان، زاویه ایمپلنت، لثه و دندانهای اطراف را در چند ثانیه ثبت کرده و فایل دیجیتال آن را به لابراتوار ارسال میکند. این روش دقت بسیار بالاتری نسبت به قالبگیری سنتی دارد و احتمال خطا در آن تقریباً صفر است. همچنین نیاز به چندبار قالبگیری ندارد و بیمار راحتی بیشتری تجربه میکند.
علاوه بر این، قالبگیری دیجیتال سرعت ساخت روکش را افزایش میدهد و با نرمافزارهای پیشرفته قابل تنظیم و آنالیز است. از نظر بهداشتی نیز روش دیجیتال کاملاً ایمنتر بوده و تماس مستقیم با مواد شیمیایی حذف میشود.
به طور کلی، هر دو روش قابلاستفاده هستند، اما قالبگیری دیجیتال به دلیل دقت، راحتی و سرعت بیشتر، گزینه برتر در کلینیکهای مجهز محسوب میشود.
گاهی شرایطی ایجاد میشود که قالبگیری باید دوباره انجام شود تا نتیجه نهایی دقیق باشد. یکی از عوامل اصلی حرکت بیمار هنگام قالبگیری سنتی است. اگر قالب بهدرستی در جای خود قرار نگیرد یا قبل از سفت شدن بیرون آورده شود، دقت آن کاهش مییابد.
عامل مهم دیگر وجود التهاب لثه اطراف ایمپلنت است. اگر لثه متورم یا خونریزی داشته باشد، شکل واقعی آن در قالب ثبت نمیشود و بعداً هنگام نصب روکش مشکلاتی مثل گیر غذایی، فشار به لثه یا التهاب مزمن ایجاد میشود.
گاهی خطاهای لابراتوار مانند عدم دقت در ریختن مدل گچی یا اشتباه در اسکن قالب نیز به تکرار قالبگیری منجر میشود. همچنین اگر ایمپلنت زاویه نامناسبی داشته باشد یا نیاز به اباتمنت سفارشی باشد، ممکن است قالبگیری دقیقتری لازم شود.
در روش دیجیتال، احتمال تکرار قالبگیری بسیار کمتر است؛ اما باز هم عواملی مانند بازتاب نور، وجود بزاق زیاد یا حرکت لثه میتواند کیفیت اسکن را کاهش دهد. در هر صورت، تکرار قالبگیری تصمیمی تخصصی است و برای جلوگیری از خطای درمان انجام میشود.
بنابراین، دقت بیمار در همکاری و دقت دندانپزشک در انتخاب روش مناسب، نقش زیادی در جلوگیری از تکرار قالبگیری دارد.
روند قالبگیری ایمپلنت معمولاً بین ۱۰ تا ۲۰ دقیقه زمان میبرد، اما زمان دقیق آن به تعداد ایمپلنتها، روش قالبگیری و شرایط لثه بستگی دارد.
در روش سنتی، ابتدا ترانسفر یا کوپینگ روی ایمپلنت بسته میشود، سپس یک تری مخصوص داخل دهان قرار میگیرد و مواد PVS اطراف ترانسفر را احاطه میکند. بیمار باید چند دقیقه بدون حرکت بماند تا مواد سفت شوند. سپس قالب از دهان خارج شده و برای لابراتوار ارسال میشود.
در روش دیجیتال، دندانپزشک با اسکنر داخل دهانی از زوایای مختلف ایمپلنت و لثه، تصاویر سهبعدی میگیرد. این مرحله تنها چند دقیقه طول میکشد و برای بیمار بسیار راحتتر است.
پس از ثبت قالب، لابراتوار مدل سهبعدی یا گچی میسازد و روکش نهایی با نهایت دقت طراحی میشود. معمولاً یک جلسه برای فیت آزمایشی (Try-in) و یک جلسه برای نصب نهایی لازم است.
در مجموع، قالبگیری بخش کوتاهی از درمان است، اما نقش بسیار حیاتی در کیفیت نهایی روکش و موفقیت بلندمدت ایمپلنت دارد. انتخاب روش دیجیتال معمولاً زمان کمتر و دقت بیشتری ارائه میدهد.
implantcenter.co
implantcenter.co
implantcenter.co
implantcenter.co
implantcenter.co
implantcenter.co
implantcenter.co
implantcenter.co
حدود 3 ماه بعد از این که فیکسچر در استخوان کاشته شد بایستی روی آن قطعه ای به نام ایمپرشن کوپینگ بسته شود تا بتواند رابطه فیکسچر را به لابراتوار برای ساخت روکش منتقل کند.
روی این ایمپرشن کوپینگ مواد قالب گیری قرار میگیرد. مواد قالب گیری بعد 2 دقیقه سفت می شود و این قالب را به لابراتوار می فرستیم.
بعضی مواقع در کنار ایمپلنت هایی که در فک قرار داده شده، دندان هایی وجود دارند که از قبل عصب کشی شده اند و پر شده اند و نیاز به روکش دارند. بنابراین با یک قالب گیری همزمان از دندان و ایمپلنت می توان برای هر دو روکش تهیه کرد. برای قالب گیری دندان نیاز به 3 جلسه رفت و آمد می باشد. برای قالب گیری و تهیه روکش ایمپلنت نیز نیاز به 3 جلسه رفت و آمد می باشد.
وقتی که در یک جلسه انجام شود در نتیجه رفت و آمد بیمار برای تحویل گرفتن روکش روی دندان و ایمپلنت کمتر خواهد بود.
ضرورت و اهمیت قالب گیری ایمپلنت این است که برای روکش گذاشتن نیاز به قالب گیری ایمپلنت داریم چرا که نمیتوان ایمپلنتی گذاشت و روکش روی آن نگذاشت!
مرحله قالب گیری ایمپلنت و لابراتوار دارای اهمیت زیادی است و میبایست حتما به درستی انجام شود تا از مشکل و آسیب دندان بیمار جلوگیری شود.
این که قالب گیری دندان برای روکش چقدر طول میکشد، به سرعت عمل لابراتوار و شلوغ بودن لابراتوار که قرار است روکش را بسازد، بستگی دارد و تحویل روکش به بیمار از 10 روز تا 1 ماه به طول می انجامد.
اگر جراحی ایمپلنت به روش فلپ لس انجام شود می توان حتی همان لحظه قالب گیری را انجام داد.
همچنین اگر جراحی ایمپلنت به صورت نرمال انجام شده باشد، بهترین زمان قالب گیری دندان معمولا 2 تا 4 ماه بعد از جراحی می باشد.
البته در زمان تحویل روکش به بیمار و زمان سفت کردن اباتمنت، میزان جوش خوردن ایمپلنت به استخوان بررسی می شود و اگر هنوز کاملا جوش نخورده باشد باز هم صبر می کنیم تا بیشتر جوش بخورد و بعد از طی این مدت روکش در دهان بیمار نصب می گردد.
نام مواد قالب گیری دندان که از جمله معروف ترین مواد قالب گیری ایمپلنت دندان است، مواد قالبگیری اسپیدکس نام دارد. مواد قالب گیری آلژینات هم یکی از مواد قالب گیری است که برای ایمپلنت استفاده می شود.
برای ثبت رابطه 2 فک نیز از موم بایت دندانسازی استفاده می شود.
2 روش قالب گیری ایمپلنت وجود دارد. روش اوپن تری (OPEN TRAY) و روش کلوز تری (CLOSE TRAY).
دقت روش اپن تری بیشتر است ولی در بیمارانی که دهان آن ها خیلی باز نمی شود مجبوریم از روش کلوز تری استفاده کنیم. البته میزان سختی مواد قالب گیری هم تعیین کننده هستند که از کدام روش قالب گیری استفاده کنیم.
معمولا بعد از قالب گیری ایمپلنت 2 جلسه و حداکثر 3 جلسه برای مرحله تست کردن نیاز می باشد.
دندان پزشک در مرحله بعد از قالبگیری ایمپلنت، آن را روی دندان بیمار تست می کند و قالب گیری نهایی را برای لابراتوار ارسال می کند. بعد از تحویل و ساخت پروتز و تاج دندان توسط لابراتوار، قالب بر روی ایمپلنت نصب می گردد.
قالبگیری با ایمپرشن کوپینگ و آنالوگ ایمپلنت انجام می شود.
بسته به نوع مواد قالب گیری و برند آن ها قیمت ها متفاوت می باشد.
خیر، نه نیاز به آمپول دارد و نه بیمار اذیت می شود.
خیر، معمولا قالب گیری درد ندارد.
از لحظه قالب گیری تا لحظه تحویل روکش از 10 روز تا 1 ماه زمان نیاز می باشد.
Originally posted 2024-08-16 17:50:08.