021-88026826
تهران، میدان فاطمی، بزرگراه شهید گمنام، میدان گلها، ساختمان پزشکان ویدا، طبقه دوم، واحد 8
گذاشتن پایه ایمپلنت یکی از مهمترین مراحل درمان ایمپلنت دندان است، زیرا در این مرحله پایه فلزی مستقیماً داخل استخوان فک قرار میگیرد و باید شرایط لازم برای جوش خوردن آن با استخوان فراهم شود. موفقیت این فرآیند تا حد زیادی به مراقبتهای بعد از جراحی بستگی دارد و اگر بیمار توصیههای لازم را بهدرستی رعایت نکند، حتی ایمپلنتی که بهصورت کاملاً اصولی کاشته شده باشد نیز ممکن است با مشکل مواجه شود.
پس از قرار دادن پایه ایمپلنت، بدن وارد مرحله ترمیم و استخوانسازی میشود. در این مرحله، سلولهای استخوانی بهتدریج به سطح ایمپلنت متصل میشوند و فرآیندی به نام جوش خوردن ایمپلنت با استخوان شکل میگیرد. این فرآیند نیازمند ثبات، خونرسانی مناسب و عدم وجود التهاب یا عفونت است. هرگونه فشار، آلودگی یا تحریک بیش از حد میتواند این تعادل حساس را به خطر بیندازد.
مراقبت صحیح پس از گذاشتن پایه ایمپلنت باعث کاهش درد، تورم و عوارض احتمالی میشود و همچنین مدت زمان درمان را کوتاهتر میکند. بیمارانی که به توصیهها پایبند هستند، معمولاً دوره نقاهت راحتتری را تجربه میکنند و احتمال موفقیت نهایی ایمپلنت در آنها بهطور چشمگیری افزایش مییابد.
مهمترین مراقبتهای بعد از گذاشتن پایه ایمپلنت شامل موارد زیر است:
تغذیه مناسب در روزها و هفتههای اولیه بعد از گذاشتن پایه ایمپلنت نقش بسیار مهمی در ترمیم استخوان و لثه دارد. در روزهای ابتدایی باید از غذاهای نرم و آسانجَو مانند سوپ، پوره، ماست، فرنی، تخممرغ و غذاهای ولرم استفاده شود. این نوع رژیم غذایی از وارد شدن فشار به پایه ایمپلنت جلوگیری کرده و خطر جابهجایی یا تحریک محل جراحی را کاهش میدهد.
مصرف داروهای تجویز شده باید دقیقاً مطابق دستور دندانپزشک انجام شود. آنتیبیوتیکها برای پیشگیری از عفونت و مسکنها برای کنترل درد و التهاب تجویز میشوند. قطع زودهنگام داروها یا مصرف خودسرانه میتواند باعث تشدید التهاب، عفونت و اختلال در روند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان شود.
نوشیدن آب و مایعات کافی برای جلوگیری از خشکی دهان و کمک به روند بهبود ضروری است. با این حال، باید تا چند روز از نوشیدنیهای داغ، گازدار و اسیدی پرهیز شود. همچنین مصرف الکل میتواند روند ترمیم را مختل کرده و اثر داروها را کاهش دهد، بنابراین در دوره نقاهت توصیه نمیشود.
رعایت بهداشت دهان بعد از گذاشتن پایه ایمپلنت باید با دقت و احتیاط انجام شود. در روزهای اول، مسواک زدن مستقیم روی محل جراحی توصیه نمیشود، اما سایر نواحی دهان باید کاملاً تمیز نگه داشته شوند تا از تجمع پلاک و باکتری جلوگیری گردد. بیتوجهی به بهداشت دهان میتواند خطر عفونت را افزایش دهد.
شستشوی دهان باید ملایم و کنترلشده باشد. معمولاً دهانشویههای مخصوص یا آبنمک ولرم طبق نظر دندانپزشک قابل استفاده هستند. شستشوی شدید یا غرغره کردن محکم ممکن است لخته خون را از محل جراحی خارج کرده و باعث تأخیر در بهبود شود.
رفتارهای روزانه بیمار نقش مهمی در محافظت از پایه ایمپلنت دارند. پرهیز از جویدن غذا در سمت ایمپلنت، اجتناب از دندان قروچه، نخوردن اجسام سخت و دوری از عادتهایی مانند جویدن ناخن میتوانند به حفظ ثبات ایمپلنت کمک کنند. این موارد بهویژه در هفتههای اولیه اهمیت بیشتری دارند.
درد خفیف، تورم و گاهی کبودی جزو واکنشهای طبیعی بدن پس از گذاشتن پایه ایمپلنت هستند و معمولاً طی چند روز اول کاهش مییابند. استفاده از کمپرس سرد در ۲۴ ساعت ابتدایی میتواند به کنترل تورم کمک کند. پس از این مرحله، بدن بهتدریج وارد فاز ترمیم عمیقتر میشود.
جوش خوردن پایه ایمپلنت با استخوان فک فرآیندی زمانبر است و معمولاً بین ۳ تا ۶ ماه طول میکشد. در این مدت، ایمپلنت نباید تحت فشار مستقیم قرار گیرد. دندانپزشک با انجام معاینات دورهای، وضعیت استخوان و لثه را بررسی کرده و در صورت نیاز، توصیههای تکمیلی ارائه میدهد.
پس از پایان دوره ترمیم و اطمینان از ثبات کامل پایه ایمپلنت، مراحل بعدی درمان مانند نصب قطعات تکمیلی و روکش انجام میشود. رعایت کامل مراقبتها در این دوره باعث میشود ایمپلنت عملکردی طبیعی داشته باشد و برای سالهای طولانی بدون مشکل باقی بماند.
درد خفیف تا متوسط معمولاً ۲ تا ۵ روز طبیعی است و بهتدریج کاهش پیدا میکند.
بله، اما فقط غذاهای نرم و ولرم و بدون فشار روی ناحیه ایمپلنت توصیه میشود.
معمولاً تا پایان دوره جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، نباید فشار مستقیم روی آن وارد شود و زمان دقیق را دندانپزشک مشخص میکند.