لق شدن فیکسچر ایمپلنت
شماره تماس
021-88026826
آدرس
تهران، میدان فاطمی، بزرگراه شهید گمنام، میدان گلها، ساختمان پزشکان ویدا، طبقه دوم، واحد 8
فیکسچر ایمپلنت بخش اصلی و ریشهمانند ایمپلنت دندان است که داخل استخوان فک قرار میگیرد و نقش پایهای در تحمل نیروهای جویدن دارد. این قطعه فلزی مستقیماً با استخوان تماس دارد و پس از طی فرایند جوش خوردن، بهعنوان جایگزین ریشه طبیعی دندان عمل میکند. سلامت و ثبات فیکسچر شرط اصلی موفقیت درمان ایمپلنت به شمار میرود.
برخلاف شل شدن روکش یا پیچ ایمپلنت که معمولاً ماهیت مکانیکی دارد، لق شدن فیکسچر مسئلهای جدیتر محسوب میشود. زمانی که فیکسچر ثبات خود را از دست میدهد، به این معناست که اتصال آن با استخوان فک دچار اختلال شده است. در چنین شرایطی، توانایی ایمپلنت برای تحمل فشارهای طبیعی دهان کاهش مییابد.
لق شدن فیکسچر ایمپلنت معمولاً نشانه شکست در جوش خوردن ایمپلنت با استخوان یا بروز مشکلات ثانویه بعد از موفقیت اولیه درمان است. تشخیص زودهنگام این مشکل میتواند از آسیبهای گستردهتر به استخوان فک جلوگیری کرده و شانس درمان مجدد را افزایش دهد.
یکی از مهمترین دلایل لق شدن فیکسچر ایمپلنت، اختلال در فرایند استئواینتگریشن یا جوش خوردن ایمپلنت به استخوان است. این فرایند نیازمند شرایط بیولوژیک مناسب، خونرسانی کافی و ثبات اولیه ایمپلنت است. اگر هر یک از این عوامل دچار مشکل شود، اتصال پایدار بین فیکسچر و استخوان شکل نمیگیرد.
عفونت بافتهای اطراف ایمپلنت که به آن پریایمپلنتایتیس گفته میشود، نقش مهمی در لق شدن فیکسچر دارد. این عفونت باعث التهاب لثه و تحلیل تدریجی استخوان اطراف ایمپلنت میشود. با کاهش حجم استخوان، فیکسچر تکیهگاه خود را از دست داده و بهمرور لق میشود.
بیماریهای زمینهای مانند دیابت کنترلنشده، نقص سیستم ایمنی و مصرف دخانیات نیز از عوامل تأثیرگذار بیولوژیک هستند. این شرایط توان ترمیم بافتها را کاهش داده و احتمال شکست ایمپلنت و لق شدن فیکسچر را افزایش میدهند، حتی اگر جراحی در ابتدا بدون مشکل انجام شده باشد.
فشار بیشازحد و زودهنگام به ایمپلنت یکی از دلایل مهم لق شدن فیکسچر است. اگر پیش از تکمیل جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، نیروهای جویدن به آن وارد شود، ثبات اولیه مختل شده و فیکسچر حرکتهای میکروسکوپی پیدا میکند. این حرکات مانع اتصال پایدار استخوان به سطح ایمپلنت میشوند.
خطا در طرح درمان یا انتخاب نامناسب موقعیت ایمپلنت نیز میتواند موجب لق شدن فیکسچر شود. اگر ایمپلنت در زاویه نادرست یا در استخوان با کیفیت پایین کاشته شود، تحمل نیروهای واردشده کاهش مییابد. در چنین شرایطی، حتی فشارهای طبیعی میتوانند باعث ناپایداری تدریجی ایمپلنت شوند.
رفتارهای نادرست بیمار مانند رعایت نکردن بهداشت دهان، مصرف سیگار، دندانقروچه و مراجعه نکردن منظم به دندانپزشک، نقش مهمی در بروز این مشکل دارند. این عوامل بهصورت تدریجی باعث التهاب، تحلیل استخوان و در نهایت لق شدن فیکسچر ایمپلنت میشوند.
یکی از اولین نشانههای لق شدن فیکسچر ایمپلنت، احساس حرکت یا لق شدن ایمپلنت دندان است که معمولاً با درد یا ناراحتی هنگام جویدن همراه میشود. این احساس با لق شدن روکش یا پیچ تفاوت دارد و معمولاً پایدارتر و عمیقتر احساس میشود. در برخی موارد، بیمار متوجه تغییر در نحوه تماس دندانها میشود.
از دیگر پیامدهای لق شدن فیکسچر میتوان به التهاب شدید لثه، درد مداوم، خونریزی و حتی ترشح چرک از اطراف ایمپلنت اشاره کرد. این علائم نشاندهنده آسیب جدی به بافتهای اطراف هستند و معمولاً نیاز به مداخله فوری دندانپزشک دارند. تأخیر در درمان میتواند باعث گسترش تحلیل استخوان شود.
در موارد پیشرفته، لق شدن فیکسچر ممکن است به از دست رفتن کامل ایمپلنت منجر شود. در چنین شرایطی، خارج کردن فیکسچر و انجام درمانهای تکمیلی مانند پیوند استخوان ضروری خواهد بود. این موضوع زمان و هزینه درمان را افزایش میدهد و اهمیت پیشگیری و تشخیص زودهنگام را دوچندان میکند.
- اختلال در جوش خوردن ایمپلنت با استخوان
- عفونت و پریایمپلنتایتیس
- فشار زودهنگام یا بیشازحد به ایمپلنت
- کیفیت یا حجم ناکافی استخوان فک
- مصرف سیگار و دخانیات
- بیماریهای زمینهای کنترلنشده
- رعایت نکردن بهداشت دهان و دندان
- خطا در طرح درمان یا محل کاشت ایمپلنت
- دندانقروچه و عادتهای فشاری مداوم
آیا لق شدن فیکسچر ایمپلنت قابل درمان است؟
در مراحل اولیه گاهی با درمان عفونت و کاهش فشار میتوان وضعیت را کنترل کرد، اما در بسیاری از موارد پیشرفته، خارج کردن فیکسچر و درمان مجدد ضروری است.
تفاوت لق شدن فیکسچر با شل شدن پیچ ایمپلنت چیست؟
شل شدن پیچ معمولاً مشکل مکانیکی است و قابل اصلاح میباشد، اما لق شدن فیکسچر نشاندهنده مشکل در اتصال ایمپلنت با استخوان و جدیتر است.
چگونه میتوان از لق شدن فیکسچر ایمپلنت پیشگیری کرد؟
انتخاب دندانپزشک باتجربه، رعایت بهداشت دهان، پرهیز از فشار زودهنگام، ترک سیگار و مراجعات منظم نقش مهمی در پیشگیری از این مشکل دارند.
