عوامل موثر بر طول عمر ایمپلنت در زمان جراحی ایمپلنت

نکته موثر بعدی در طول عمر ایمپلنت های دندانی این است که بعد از این که ایمپلنت جوش خورد، نوبت قطعه ای به نام اباتمنت است که میخواهد روی ایمپلنت قرار بگیرد و بعد روکش بر روی آن سوار می شود. این اباتمنت باید حتما اورجینال خود کارخانه ای باشد که فیکسچر را ساخته تا تطابق تردهای پیچ ایمپلنت آن وجود داشته باشد، و تطابق بین اباتمنت و فیکسچر دقیق باشد. در این صورت اباتمنتی که روی فیکسچر سفت می شود سال ها دوام خواهد داشت.

اگر بخش دوم کار که بخش پروتز و روکش هست درست انجام نشود، از اباتمنت اورجینال استفاده نشود یا حتی اباتمنت اورجینال استفاده شود و با تورک (Torque) که باید در دو مرحله سفت شود انجام نشود، در نتیجه روکش در دراز مدت از روی اباتمنت لق خواهد زد و پیچ وسط اباتمنت خواهد شکست و فاجعه در آینده به وجود خواهد آمد.

این بخش، بخش اباتمنت است یعنی در این مرحله که به مشکل برخوردیم، فیکسچر سر جای خود هست و ایمپلنت محکم است و هیچ مشکلی ندارد ولی تاج روی آن لق شده، شکسته و نیاز به تعویض دارد و مشکلات آینده رخ خواهند داد.

پس مشکلات ایمپلنت در 2 بخش هستند: بخش فیکسچر و بخش اباتمنت.

بخش فیکسچر به جراحی وابسته است. 10 درصد الی 20 درصد به کیفیت خود آلیاژ ایمپلنت و تکنولوژی سطح ایمپلنت و برندی که استفاده می شود هم وابسته است.

در قسمت اباتمنت، اگر درست کار نشود و اگر اباتمنت اصلی کار نشود و یا اگر ایمپلنت های نامرغوب کار شوند باعث می شوند که پیچ اباتمنت در آینده شل شود و اسکرو لوزنینگ (Screw Loosening) اتفاق بیفتد.

در واقع تفاوت برندهای ایمپلنت بیشتر به خاطر بخش اسکرو لوزنینگ و بخش ابتمنت و بخش پروتز آنها می باشد. این کانکشن بین ایمپلنت و اباتمنت بخش بسیار مهمی است که در انتخاب برند ایمپلنت باید به آن توجه شود و ایمپلنتی جزء ایمپلنت های خوب محسوب می شود که کانکشن قوی داشته باشد و اسکرو لوزنینگ ندهد.

در پایان شما نیز اگر سوالی درباره مشکلات ایمپلنت خود دارید میتوانید در بخش کامنت این پست آن ها را از آقای دکتر فرشید اختری بپرسید تا در اسرع وقت شما را راهنمایی کنند.