021-88026826
تهران، میدان فاطمی، بزرگراه شهید گمنام، میدان گلها، ساختمان پزشکان ویدا، طبقه دوم، واحد 8
پایه ایمپلنت دندان قطعهای فلزی، معمولاً از جنس تیتانیوم، است که درون استخوان فک قرار میگیرد و نقش ریشه دندان را ایفا میکند. موفقیت درمان ایمپلنت به این وابسته است که پایه بهدرستی با استخوان فک جوش بخورد و ثبات طولانیمدت داشته باشد. این فرایند که «اوسئواینتگریشن» نام دارد، اساس ماندگاری ایمپلنت محسوب میشود و هرگونه اختلال در آن میتواند به لق شدن یا خارج شدن پایه منجر شود.
درآمدن پایه ایمپلنت یکی از نگرانکنندهترین عوارض درمان ایمپلنت است که هم برای بیمار و هم برای دندانپزشک اهمیت بالایی دارد. این اتفاق ممکن است در هفتهها یا ماههای ابتدایی پس از جراحی رخ دهد، اما در برخی موارد حتی پس از گذشت چند سال نیز مشاهده میشود. زمان بروز این مشکل سرنخ مهمی برای تشخیص علت اصلی آن به پزشک میدهد.
شناخت دقیق علتهای درآمدن پایه ایمپلنت به بیمار کمک میکند دید واقعبینانهتری نسبت به درمان داشته باشد و اهمیت مراقبتهای بعد از جراحی را درک کند. همچنین با آگاهی از عوامل خطر، میتوان از تکرار این مشکل در درمانهای بعدی جلوگیری کرد و شانس موفقیت ایمپلنت را افزایش داد.
یکی از مهمترین علتهای درآمدن پایه ایمپلنت، کیفیت نامناسب استخوان فک است. اگر استخوان تراکم کافی نداشته باشد یا حجم آن کم باشد، پایه ایمپلنت نمیتواند بهخوبی در استخوان ثابت شود. در چنین شرایطی، حتی اگر جراحی بهدرستی انجام شود، احتمال شکست ایمپلنت و درآمدن پایه افزایش مییابد.
بیماریهای سیستمیک بدن نیز نقش قابل توجهی در این مسئله دارند. بیماریهایی مانند دیابت کنترلنشده، پوکی استخوان، اختلالات ایمنی و مشکلات هورمونی میتوانند روند ترمیم استخوان را مختل کنند. زمانی که بدن توانایی کافی برای ترمیم و جوش خوردن پایه با استخوان را نداشته باشد، ثبات ایمپلنت به خطر میافتد.
علاوه بر این، مصرف برخی داروها مانند کورتونها یا داروهای خاص پوکی استخوان نیز میتواند فرایند استخوانسازی را کاهش دهد. بیمارانی که این شرایط را دارند، نیازمند بررسی دقیقتر پیش از ایمپلنت هستند؛ در غیر این صورت احتمال درآمدن پایه ایمپلنت در آنها بالاتر از حد طبیعی خواهد بود.
پیشنهاد خواندنی: اگر پیچ ایمپلنت بیافتد چه کنیم؟
یکی از عواملی که میتواند باعث درآمدن پایه ایمپلنت شود، خطاهای مربوط به طرح درمان یا اجرای جراحی است. انتخاب نادرست محل ایمپلنت، زاویه اشتباه کاشت یا استفاده از پایهای با ابعاد نامناسب ممکن است فشارهای غیرطبیعی به استخوان وارد کند و مانع از تثبیت صحیح ایمپلنت شود. این مشکلات گاهی بلافاصله و گاهی در طول زمان خود را نشان میدهند.
پس از جراحی، مراقبتهای بیمار نقش تعیینکنندهای در موفقیت ایمپلنت دارد. فشار آوردن زودهنگام به ایمپلنت، جویدن غذاهای سفت یا بیتوجهی به توصیههای دندانپزشک میتواند لخته خون و بافت در حال ترمیم را تخریب کند. این مسئله باعث میشود اتصال بین پایه و استخوان بهدرستی شکل نگیرد و ایمپلنت لق شود.
بهداشت دهان ضعیف نیز یکی از عوامل بسیار مهم در این زمینه است. تجمع پلاک میکروبی اطراف ایمپلنت میتواند منجر به التهاب و عفونتی به نام پریایمپلنتیت شود. در صورت پیشرفت این عفونت، استخوان اطراف پایه تحلیل میرود و در نهایت ممکن است پایه ایمپلنت از جای خود خارج شود.
عفونت اطراف ایمپلنت یکی از شایعترین علتهای شکست درمان و درآمدن پایه ایمپلنت محسوب میشود. این عفونت معمولاً به دلیل عدم رعایت بهداشت دهان، سیگار کشیدن یا باقی ماندن باکتریها در محل جراحی ایجاد میشود. علائمی مانند درد، تورم، ترشح چرک یا خونریزی مداوم میتوانند نشانه شروع این عارضه باشند.
فشار بیشازحد نیز عامل مهم دیگری است که اغلب نادیده گرفته میشود. اگر تاج موقت یا دائمی زودتر از زمان مناسب روی ایمپلنت قرار گیرد، نیروهای جویدن به پایه منتقل میشود در حالی که هنوز اتصال استخوانی کامل نشده است. این فشار میتواند مانع جوش خوردن صحیح پایه با استخوان شود و در نهایت منجر به لق شدن یا درآمدن آن گردد.
در برخی بیماران، دندانقروچه یا عادتهای فشاری دهانی نیز در بروز این مشکل نقش دارند. نیروهای مداوم و غیرطبیعی در طول زمان به استخوان اطراف ایمپلنت آسیب میزنند. تشخیص بهموقع این عوامل و کنترل آنها میتواند از شکست ایمپلنت جلوگیری کرده و طول عمر آن را افزایش دهد.
خیر، در بسیاری از موارد میتوان پس از خارج شدن پایه و ترمیم استخوان، مجدداً ایمپلنت موفقی انجام داد.
بیشتر موارد در چند ماه اول پس از جراحی رخ میدهد، اما در صورت عفونت یا فشار مزمن، حتی سالها بعد نیز ممکن است اتفاق بیفتد.
بله، سیگار با کاهش خونرسانی و اختلال در ترمیم استخوان، یکی از عوامل مهم افزایشدهنده خطر لق شدن و درآمدن پایه ایمپلنت است.