قالبگیری ایمپلنت به روش بسته
شماره تماس
021-88026826
آدرس
تهران، میدان فاطمی، بزرگراه شهید گمنام، میدان گلها، ساختمان پزشکان ویدا، طبقه دوم، واحد 8
قالبگیری ایمپلنت به روش بسته یکی از رایجترین و پرکاربردترین تکنیکها در درمانهای ایمپلنت دندانی است که بهویژه در موارد ساده و ایمپلنتهای محدود استفاده میشود. هدف اصلی این روش، ثبت دقیق موقعیت ایمپلنت درون استخوان فک برای ساخت پروتز نهایی است، بهگونهای که روکش یا ترمیم نهایی کاملاً هماهنگ با ساختار دهان بیمار باشد. این روش به دلیل سادگی اجرا و کاهش خطای تکنیکی، در بسیاری از درمانهای روتین انتخاب اول دندانپزشکان محسوب میشود.
در روش بسته، قطعه قالبگیری یا ایمپرشن کوپینگ روی ایمپلنت بسته میشود و قالبگیری با استفاده از تریهای آماده بدون سوراخ انجام میگیرد. پس از خارج کردن تری از دهان بیمار، کوپینگ بهصورت جداگانه از دهان خارج شده و سپس در قالب قرار داده میشود. همین ویژگی، تفاوت اصلی این روش با قالبگیری به روش باز را شکل میدهد و باعث سادهتر شدن فرآیند بالینی میشود.
قالبگیری ایمپلنت به روش بسته معمولاً در شرایطی بهکار میرود که ایمپلنتها از نظر زاویهای تقریباً موازی باشند و تعداد آنها کم باشد. در این شرایط، دقت این روش کاملاً قابلقبول است و میتوان رستوریشن نهایی را بدون ایجاد تنش یا خطای تطابق ساخت. به همین دلیل، این تکنیک بهطور گسترده در درمانهای تکدندانی یا بریجهای کوتاه استفاده میشود.
- بررسی وضعیت ترمیم استخوان و سلامت لثه اطراف ایمپلنت
- باز کردن هیلینگ اباتمنت و تمیز کردن ناحیه ایمپلنت
- انتخاب ایمپرشن کوپینگ مناسب برای سیستم ایمپلنت
- بستن دقیق کوپینگ قالبگیری روی ایمپلنت
- انتخاب تری آماده متناسب با قوس فکی بیمار
- تزریق یا قرار دادن ماده قالبگیری در تری
- قرار دادن تری در دهان و فشار کنترلشده روی ناحیه ایمپلنت
- انتظار تا زمان سفت شدن کامل ماده قالبگیری
- خارج کردن تری از دهان بیمار
- باز کردن ایمپرشن کوپینگ از دهان
- قرار دادن کوپینگ در موقعیت صحیح خود داخل قالب
- ارسال قالب نهایی به لابراتوار دندانسازی
یکی از مهمترین مزایای قالبگیری ایمپلنت به روش بسته، سادگی و سرعت انجام آن است. این روش نیاز به تریهای خاص سوراخدار یا مراحل پیچیده ندارد و به همین دلیل زمان حضور بیمار روی یونیت کاهش مییابد. همین عامل باعث میشود تجربه بیمار راحتتر باشد و احتمال خستگی یا ناراحتی دهانی کمتر شود.
مزیت دیگر این روش، کاهش خطاهای بالینی در درمانهای ساده است. در شرایطی که ایمپلنتها موازی هستند، انتقال موقعیت ایمپلنت به قالب با دقت مناسبی انجام میشود. همچنین کنترل بهتر ماده قالبگیری و حذف پیچهای بلند خارجشونده از دهان، خطر جابهجایی یا تغییر موقعیت ایمپلنت در حین قالبگیری را کاهش میدهد.
از نظر اقتصادی نیز، قالبگیری به روش بسته معمولاً هزینه کمتری نسبت به روش باز دارد. استفاده از ابزارهای سادهتر، زمان کمتر درمان و کاهش نیاز به تجهیزات خاص باعث میشود این روش برای بسیاری از بیماران مقرونبهصرفه باشد. همین موضوع باعث شده است که در کلینیکهای عمومی و درمانهای روتین، این تکنیک کاربرد گستردهای داشته باشد.
با وجود مزایای متعدد، قالبگیری ایمپلنت به روش بسته محدودیتهایی نیز دارد که باید بهدرستی در نظر گرفته شود. یکی از مهمترین معایب این روش، کاهش دقت در موارد چند ایمپلنتی یا ایمپلنتهای غیرموازی است. در چنین شرایطی، احتمال خطا در بازگرداندن دقیق کوپینگ به قالب افزایش مییابد.
در ایمپلنتهایی که زاویه شدیدی دارند یا در نواحی عمقیتر فک قرار گرفتهاند، روش بسته ممکن است باعث ایجاد عدم تطابق در رستوریشن نهایی شود. این عدم تطابق میتواند منجر به فشار اضافی روی ایمپلنت، تحلیل استخوان یا حتی شکست پروتز در طول زمان شود. به همین دلیل، انتخاب نادرست این روش میتواند نتیجه درمان را تحت تأثیر قرار دهد.
همچنین این تکنیک تا حد زیادی به دقت و تجربه دندانپزشک وابسته است. جایگذاری نادرست کوپینگ در قالب یا خطا در تشخیص موقعیت صحیح، میتواند کل فرآیند را دچار مشکل کند. به همین دلیل، در درمانهای پیچیدهتر اغلب توصیه میشود از قالبگیری به روش باز استفاده شود تا دقت بالاتری به دست آید.
قالبگیری ایمپلنت به روش بسته بیشتر در درمانهای تکواحدی، جایگزینی یک دندان از دسترفته و بریجهای کوتاه کاربرد دارد. این روش در شرایطی که فضای دهان محدود است یا بیمار تحمل درمانهای طولانی را ندارد، انتخاب مناسبی محسوب میشود. همچنین در فک بالا با تراکم استخوان مناسب و ایمپلنتهای همراستا، نتایج بالینی قابلاعتمادی ارائه میدهد.
انتخاب بین قالبگیری باز یا بسته باید بر اساس ارزیابی دقیق شرایط دهان، تعداد ایمپلنتها، زاویه قرارگیری و هدف درمان انجام شود. روش بسته، اگر در جایگاه صحیح خود استفاده شود، میتواند نتایجی دقیق، اقتصادی و قابلقبول ارائه دهد. اما استفاده نادرست از آن در موارد پیچیده میتواند ریسک درمان را افزایش دهد.
در جمعبندی، قالبگیری ایمپلنت به روش بسته یک تکنیک ساده، سریع و کاربردی است که نقش مهمی در درمانهای موفق ایمپلنت دارد. آگاهی از مزایا، محدودیتها و موارد کاربرد این روش به دندانپزشک کمک میکند تا بهترین تصمیم درمانی را اتخاذ کند و نتیجهای پایدار، دقیق و رضایتبخش برای بیمار فراهم سازد.
