021-88026826
تهران، میدان فاطمی، بزرگراه شهید گمنام، میدان گلها، ساختمان پزشکان ویدا، طبقه دوم، واحد 8
جراحی ایمپلنت دندان یک فرایند تهاجمی کنترلشده است که با ایجاد برش در لثه و قرار دادن پایه فلزی در استخوان فک همراه میشود. بدن پس از این جراحی وارد فاز ترمیم میشود و ممکن است واکنشهایی مانند درد، التهاب، تورم یا حساسیت بروز دهد. مصرف داروهای تجویزشده پس از ایمپلنت نقش اساسی در کنترل این واکنشها و تسریع روند بهبودی دارد.
داروهایی که بعد از ایمپلنت تجویز میشوند معمولاً با هدف کاهش درد، پیشگیری از عفونت و کنترل التهاب استفاده میشوند. در صورت رعایت نکردن مصرف منظم داروها، احتمال بروز عوارضی مانند عفونت اطراف ایمپلنت، تأخیر در ترمیم بافت و حتی شکست درمان افزایش مییابد. به همین دلیل، پایبندی به دستور دارویی بخشی جداییناپذیر از موفقیت ایمپلنت محسوب میشود.
نکته مهم این است که مصرف دارو باید کاملاً تحت نظر دندانپزشک انجام شود. استفاده خودسرانه از دارو، قطع زودهنگام یا مصرف بیشازحد میتواند نهتنها مفید نباشد، بلکه به سلامت بیمار آسیب برساند. آگاهی از نقش هر دارو باعث میشود بیمار همکاری بهتری در روند درمان داشته باشد.
آنتیبیوتیکها یکی از اصلیترین داروهایی هستند که پس از جراحی ایمپلنت تجویز میشوند. هدف از مصرف آنها پیشگیری از عفونت باکتریایی در ناحیه جراحی است، زیرا ورود پایه ایمپلنت به استخوان فک میتواند راهی برای نفوذ میکروبها ایجاد کند. کنترل عفونت در روزهای ابتدایی نقش حیاتی در موفقیت بلندمدت ایمپلنت دارد.
زمان شروع مصرف آنتیبیوتیک معمولاً بلافاصله پس از جراحی یا چند ساعت بعد از آن است و دوره مصرف باید بهطور کامل طی شود. حتی اگر بیمار احساس بهبود داشت، قطع زودهنگام آنتیبیوتیک میتواند باعث باقی ماندن باکتریها و بروز عفونت پنهان شود. این عفونتها ممکن است در مراحل بعدی بهصورت آبسه یا تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت ظاهر شوند.
انتخاب نوع آنتیبیوتیک به شرایط بیمار، سابقه پزشکی و نوع جراحی بستگی دارد. افرادی که به برخی داروها حساسیت دارند باید حتماً این موضوع را پیش از جراحی اطلاع دهند. مصرف صحیح آنتیبیوتیک، همراه با رعایت بهداشت دهان، بهترین راه برای کاهش خطر عفونت بعد از ایمپلنت است.
پیشنهاد خواندنی: غذا خوردن بعد از ایمپلنت
احساس درد و ناراحتی بعد از ایمپلنت طبیعی است، بهویژه در ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول پس از جراحی. برای کنترل این درد، معمولاً مسکنها و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی تجویز میشوند. این داروها با کاهش التهاب بافتها، نهتنها درد بلکه تورم و احساس فشار را نیز کاهش میدهند.
مصرف مسکنها باید طبق دوز مشخصشده انجام شود. افزایش خودسرانه دوز یا مصرف همزمان چند مسکن مختلف میتواند عوارض گوارشی، کلیوی یا کبدی ایجاد کند. همچنین مصرف این داروها با معده خالی ممکن است باعث تحریک معده شود، به همین دلیل توصیه میشود طبق دستور پزشک و همراه با غذا یا پس از آن مصرف شوند.
نکته مهم این است که درد شدید و غیرقابلتحمل که با دارو کاهش پیدا نمیکند، طبیعی نیست و نیاز به بررسی دارد. در چنین شرایطی، ممکن است مشکل زمینهای مانند عفونت یا فشار بیشازحد به بافتها وجود داشته باشد. مسکنها نقش حمایتی دارند، اما نباید علائم هشداردهنده را پنهان کنند.
علاوه بر آنتیبیوتیکها و مسکنها، گاهی داروهای مکمل نیز برای بهبود سریعتر بافتها تجویز میشوند. این داروها ممکن است شامل مکملهای تقویتی، ویتامینها یا داروهایی برای بهبود جریان خون در ناحیه جراحی باشند. استفاده از این موارد به وضعیت عمومی سلامت بیمار و نظر دندانپزشک بستگی دارد.
دهانشویهها نقش مهمی در پیشگیری از تجمع باکتریها در اطراف ایمپلنت دارند. معمولاً دهانشویههای آنتیباکتریال برای چند روز یا چند هفته پس از جراحی توصیه میشوند. استفاده صحیح و بهموقع از دهانشویه، بدون غرغره شدید، کمک میکند محیط دهان تمیز باقی بماند و خطر عفونت کاهش یابد.
با این حال، استفاده بیشازحد از دهانشویه یا مصرف محصولات نامناسب میتواند باعث تحریک لثه و تأخیر در ترمیم شود. دهانشویهها جایگزین مسواک زدن نیستند، بلکه مکمل بهداشت دهان محسوب میشوند. رعایت تعادل در مصرف این محصولات برای حفظ سلامت ایمپلنت ضروری است.
پرهیز از این موارد نقش مهمی در جلوگیری از عوارض بعد از ایمپلنت دارد.
عدم مصرف دارو میتواند باعث افزایش درد، التهاب، عفونت و در نهایت کاهش موفقیت ایمپلنت شود.
مدت مصرف داروها بسته به شرایط بیمار و نظر دندانپزشک متفاوت است، اما معمولاً بین ۵ تا ۷ روز ادامه دارد.
خیر، هرگونه تغییر در نوع یا دوز دارو باید فقط با نظر دندانپزشک انجام شود، زیرا ممکن است به روند ترمیم آسیب بزند.